موسى بيك 97 ولد جبّار خان پريچه‌اى - از اعمال ملاير است - والدش ، حسب الحكم على مراد خان زند ، 98 سردار بعضى از دسته‌جات قلمرو بوده . خود نيز به واسطهء زادگى و قابليت ، چندى حكومت كرده ، به مقتضاى راى رزين و حكم عقل دوربين ، از مشاغل ديوانى ، استعفا كرده در سلك طلّاب علوم شرعيّه « 1 » ، منسلك گرديده . از هر فنّى از فنون ، بهرهء وافى ديده . به واسطهء طبع موزون ، اشعار بسيارى گفته . اگرچه صحبتش اتفاق نيفتاده ، ولى از دو قصيده كه در مديح سركار شرايع‌مدار ، خليفة اللّه « 2 » - روح من يروح فداه « 3 » - گفته و به نظر رسيد كه يكى از آنها را در جواب ظهير 99 گفته ، تا جواب خدا را چه گويد . بر سبك و سوق استادان اين فنّ بسته نشده . البتّه ديگر اشعارش نيز بر اين نمط خواهد بود . بالجمله پس از صرف نظر و بذل حواس « 4 » كه او را لازم‌تر بوده ، به زحمت و مشقّت بسيارى ، قدرى از آنها را اصلاح و انتخاب كرده ، در اين سفينه نگاشت . قصيده محيط علم و كان حلم و ابر جود ، كز فيضش * سراسر شد جهان ، شاداب و خرّم گلشن ايمان دَمَش همچون دم عيسى مريم ، بس روان‌پرور * يد بيضا اثر ، دستش ، چو دست موسى عمران ز بذل و جود ، و ز تأييد بختش هر زمان خيزد * ز كانْ گوهر ، ز خارا زر ، ز نىْ شكّر ، ز يمْ مرجان

--> ( 1 ) - رسميّه ( 2 ) - شرايع‌مدار مقتدى الانام ( 3 ) - ( ندارد ) ( 4 ) - صرف حواس و بذل نظر